قرآن کريم :
وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَـكْـتُمُوا الْحَقَّ وَ اَ نْتُمْ تَعْلَمونَ؛
[سوره بقره، آيه ۴۲]
حق را با باطل مخلوط نكنيد، و حقيقت را با اين كه مى دانيد، پنهان نكنيد.

 روزه، انسان را به صبر و تحمّل عادت مى دهد و به روح او نیرومندى و توازن و سنگینى خاصّى مى بخشد كه در برابر حوادث و ناملایمات عقب نشینى ننماید و به سوى اهداف انسانى پیش برود.

انسان در زندگى و در راه ترقّى و تكامل، باید با دشوارى ها و سختى ها دست و پنجه نرم كند و از گردنه هاى خطرناكى عبور نماید و رنج ها و زحماتى را در این راه متحمّل شود، تا به سر منزل مقصود برسد؛ و تا بر این دشوارى ها پیروز نشده و این گردنه ها را پشت سر نگذارد، به مقام كمال انسانیّت واصل نخواهد گشت. سختیها, صدمات و خطرات، بشر را آزموده و پخته و خالص مى سازد; به شرط آن كه بتواند با صبر و شكیبایى با آن ها روبرو شود، ثبات ورزد و از میدان به در نرود. براى این كه جان انسان به صبر و شكیبایى معتاد و نیرومند شود، اسلام برنامه هایى عالى و مؤثّر پیشنهاد كرده كه از آن جمله «روزه» است.

ادامه مطلب در صفحه بعد

صفحات: 1· 2

مرد فقیری از خدا سوال کرد: چرا من اینقدر فقیر هستم؟
خدا پاسخ داد: چون یاد نگرفته ای که بخشش کنی!
مرد پاسخ داد: من چیزی ندارم که ببخشم…
خدا پاسخ داد: چرا!!!! محدود چیزهایی داری!
یک صورت که میتوانی لبخند بر آن داشته باشی! یک دهان که می توانی از دیگران تمجید کنی وحرف خوب بزنی!
یک قلب که می توانی بروی دیگران بگشایی! چشمانی که میتوانی با آنها به دیگران با نیت خوب نگاه کنی!
فقر واقعی فقر روحــــی ست.
دل آدم ها خیلی ساده گرم میشود:
به یک دلخوشی کوچک، به یک احوالپرسی ساده، به یک دلداری کوتاه،
به یک تکان دادن سر، یعنی تو را می فهمم… به یک گوش دادن خالی، بدون داوری و نظر دادن،
به یک همراه شدن کوچک، به یک پرسش: روزگارت چگونه است؟
به یک دعوت کوچک؛ به یک وقت گذاشتن برای تو، به شنیدن یک کلمه: من کنارت هستم،
به یک غافلگیری، به یک خوشحال کردن کوچک، به یک نگاه،
فقط همین… سخت نیست…

ﺭﻭﺯﯼ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﯼ ﺳﺒﺪﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻏﺬﺍﻫﺎﯼ ﻓﺎﺳﺪﯼ ﺑﻪ ﻓﻘﯿﺮﯼ ﺩﺍﺩ .
ﻓﻘﯿﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺯﺩ ﻭ ﺳﺒﺪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻗﺼﺮ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ. ﻓﻘﯿﺮ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺶ ﮔﻠﻬﺎﯾﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻭﻗﺸﻨﮓ ﺩﺭ ﺳﺒﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪ.
ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﭼﺮﺍ ﺳﺒﺪﯼ ﮐﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮﺩ، ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﻞ ﺯﯾﺒﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﻭ ﻧﺰﺩﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﯼ؟ !
ﻓﻘﯿﺮ ﮔﻔﺖ: ﻫﺮ ﮐﺲ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ.

 قالَ (الرواى) قُلْتُ لاَِميرِالمُؤمنينَ عليه السلام: كَيْفَ اَصْبَحْتَ؟ فَقالَ: كَيْفَ يُصْبِحُ مَنْ كانَ لِلّه عَلَيْهِ حافِظانِ، وَ عَلِمَ أنَّ خَطاياهُ مَكْتُوبَةٌ فِى الدّيوانِ، اِنْ لَمْ يَرْحَمْهُ رَبُّهُ فَمَرجَعُهُ اِلىَ النيرانِ.
بحارالأنوار، ج 76، ص 15 .
راوى گفت به اميرالمؤمنين عليه السلامگفتم: چـگونه صبـح كردى؟ در پاسخ فرمود: چگونه صبح مى كند كسى كه خـداوند بر او دو نـگهبان گـمارده است، و مى دانـد كـه خطـاهايش در دفـتر ويژه نوشـته مى شود، و اگر پـروردگارش به او رحـم نكند بازگشتـش به سـوى آتش است.

قالَ عَبْدُالّلهِ بْنُ جَعْفَرٍ: دَخَلْتُ عَلى عَمّى عَلىٍّ عليه السلامصَباحا وَ كانَ مَريضا، فَقُلْتُ: كَيْفَ اَصْبَحْتَ يا أميرَالمُؤمنينَ عليه السلام؟ قالَ: يا بُنَىَّ كَيْفَ اَصْبَحَ مَنْ يَفْنى بِبَقائِهِ وَ يَسقُمُ بِدَوائِهِ وَ يُؤتى مِنْ مَأمَنِهِ؟
بحارالأنوار، ج 41، ص 164 .
عبدالله بن جعفر گفت: يك روزى صبح بر عمويم على عليه السلام كه مريض بود وارد شدم و گفتم: اى امير مؤمنان چگونه صبح كردى؟ فرمود: فرزندم چگونه صبح مى كند كسى كه با بقائش فانى مى شود و با دارو و دوايش بيمار مى شود و از همانجا كه مطمئن است ضربه مى خورد.

وَ قـالَ لَهُ (عَلىٍّ عليه السلام) جابِرُ يَوْما: كَيْفَ اَصْبَحْتَ يا اَميرَالمُؤْمِنينَ؟ فَقـالَ عليه السلام: أصْبَـحْنا وَ بِنـا مِنْ نِـعَمِ اللّهِ رَبِّنـا ما لانُـحْصيهِ مَـعَ كَـثْرَةِ ما نُعْصيهِ، فَـلانَـدْرى مانَشْـكُرُ اَجَمـيلَ ما يَنْـشُرُ أَمْ قَـبيحَ ما يَسْتُرُ.
تحف العقول، ص 210 .
روزى جابر(بن عبدا… انصارى) به حضرت علّى عليه السلامعرض كرد: چگونه صبح كردى؟ حضرت فرمود: در حالى كه با اين همه گناه نعمتهاى بيشمارى از پروردگارمان داريم و نمى دانيم كداميك را شكر بگزاريم: خوبيهائى را كه بر ملامى كند، يا زشتيهائى را كه مى پوشاند

امام علی (ع) می فرمایند:
اَلحَقُّ طَریقُ الجَنَّةِ وَ الباطِلُ طَریقُ النّارِ وَ عَلى كُلِّ طَریقٍ داع
حق، راه بهشت است و باطل، راه جهنم و بر سر هر راهى دعوت کننده‏اى است.
نهج السعادة، ج 3، ص 291

امیرالمومنین علی علیه السلام:
ای کمیل اگر سختی و فشار به تو روی آورد، زیاد بگو:
لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم، تا سختی ها بر طرف گردد.
و اگر نعمتی از جانب خدا به تو رسید زیاد بگو:
الحمدلله، تا نعمت افزون گردد.
و چون روزیت دیر رسید زیاد بگو: استغفرالله ربی و اتوب الیه، تا روزیت، وسعت یابد.
تحف العقول/ص168

یک دانه ز تسبیح نماز سحرت را". . . .
“یک بار به نام من محتاج بینداز”
“شاید که همان دانه ی تسبیح دعایت. . . .
“یکباره بیفتد ، به دریای اجابت". . . .

بـاز هـوای سـحــرم آرزوســــت
خـلـوت و مـژگـان تـرم آرزوسـت
شـکـوه ی غـربـت نـبـرم ایـن زمـان
دسـت تـــو و روی تـو ام آرزوســت
خـسـتـه ام از دیـدن ایـن شـوره زار
چـشـم شـقـایـق نـگـرم آرزوســـت
واقـعـه ی دیـــدن روی تـــــو را
ثـانـیـه ای بـیـشـتـرم آرزوسـت
جـلـوه ی ایـن مـاه نـکـو را بـبـیـن
رنـگ و رخ و روی تـو ام آرزوسـت
ایـن شـب قـدر اسـت کـه مـا بـا همیـم؟
مـن شـب قـــــدری دگــــرم آرزوســـت
حـسِّ تـو را مـی کنم ای جـان مـن
عـزلـت بـیـتـی دگــــرم آرزوســــت
خـانـه ی عـشـِاق مـهـاجـر کـجـاست؟
در سـفــــرت بـــال و پـرم آرزوســـت
احمد عزيزي

السلام ماه دل و ماه صفا
السلام ماه ملاقات خدا
السلام يا على و يا عظيم
السلام يا غفور و يا رحيم
السلام اى سفره پيغمبرى
السلام اى گريه هاى حيدرى
السلام اى ليلة القدر و دعا
السلام ماه كرامات خدا

مادرم کرده سفارش که بگو اول ماه :
باَبی اَنتَ وَ اُمی یا اَباعَبدِالله.
بخت امسال برایم یار است!
عطشت راعطشم غمخوار است.
بفداى لب عطشان حسین(ع) “
اولین ذکر پس از افطار است.

سی شب خرابت می نشینم تا سحرگاهان..
شایدبه دست لطف،کردی قصد تعمیرم..
ای اسم های اعظمت امن یجیب عشق..
هرشب سحرپرمی کشم اما به زنجیرم…

خدایا!
گاهی که دلم از این و آن و زمین و زمان می گیــرد …
نگاهم را به سوی تو و آسمـان می گیرم
و آنـقـدر با تــو درد دل می کنـم
تا کم کم چشـــــــــم هایم با ابـرهای بارانیت همراهی کنند
و قلبـــم سبک شود …
آنــوقــت تــــــمـــــــــام فضای دلـم را پر می کنی …
و مـــــن دیـــــــگــــر آرام می شــــــوم
و احساس می کنم هیچ چیز نمی تواند مرا از پای در بیـاورد!
چون تو را در قلبــــــــــــــم دارم …