محراب لحظه‌هاي دعايت چه ديدنيستــــــ
قرآن بخوان چقدر صدايت شنيدنيستـــــــ
آقا بگو قرار شما با خدا كي استـــــــــ ؟
آيا حيات ما به زمانت رسيدنيستـــــــــ ؟
اللهُمّ عَجّلْ لِوَلیّکَ الفَرجْ

 هر جوانی در آغاز جوانی زن بگیرد ،
شیطان وی بانگ برآورد ،
وای بر او ،
 دین خود را از دستبرد من محفوظ داشت.
(به شرط رعایت آداب همسرداری) (نهج الفصاحه ، ح 1034)

از پاهايي که نميتوانند تو را به اداي نماز ببرند،

انتظار نداشته باش که تو را به بهشت ببرند…..

شیخ در گرفتن اجرت برای کار خیاطی ،بسیار با انصاف بود.به اندازه ای که سوزن می زد و به اندازه کاری که می کرد مزد می گرفت.به هیچ وجه حاضر نبود بیش از کار خود از مشتری چیزی دریافت کند.از این رو اگر کسی می گفت: جناب شیخ اجازه دهید اجرت بیشتری دهم ،قبول نمی کرد.
در حدیث است که امام علی (ع) فرمود: «الانصاف افضل الفضائل:انصاف برترین فضیلتها است »
یکی از روحانیون نقل می کند که:عبا و قبا و لباده ای را بردم و به جناب شیخ دادم بدوزد،گفتم چقدر بدهم؟ گفت: دو روز کار می برد چهل تومان. روزی که رفتم لباسها را بگیرم گفت: اجرتش بیست تومان می شود.گفتم فرموده بودید چهل تومان؟ گفت: فکر می کردم دو روز کار می برد ولی یک روز کار برد.دیگری می گفت: شلواری بردم بدوزد .گفتم چقدر باید بدهم؟گفت ده تومان. همان وقت اجرت را دادم.موقعی که برای تحویل گرفتن لباس رفتم ،دیدم که دو تومان روی آن گذاشت و گفت:اجرتش شد هشت تومان.فرزند شیخ می گوید: روزی عبایی را که با مشتری طی کرده بود سی و پنج ریال بدوزد ،مشتری آمد و عبای خود را برد،مقداری که دور شد دیدم پدرم به دنبال او دوید و پنج ریال به او پس داد و گفت: من خیال کردم این عبا فرصت بیشتری را ازمن می گیرد ولی این طور نبود.
مرحوم شیخ رجب علي خیاط - کتاب کیمیای محبت
انتشارات دارالحدیث

جناب شیخ در كار خود بسیار جدی بود و تا آخرین روزھای زندگی تلاش كرد تا از دست رنج خود زندگیش را اداره كند. با این كه ارادتمندان وی با دل و جان حاضر بودند زندگی ساده او را اداره كنند، ولی او حاضر به چنین كاری نشد.
در حدیثی از رسول اكرم (ص) آمده است:
من أکل من کد یده، کان یوم القیامه فی عداد الأنبیاء و یأخذ ثواب الأنبیاء؛
. ھر كه از دسترنج خود گذران زندگی كند، روز قیامت در شمار پیامبران باشد و پاداش پیامبران بگیرد.
و در حدیث دیگري فرمود «العباده عشره أجزاء تسعه أجزاء فی طلب الحلال»؛ عبادت ده بخش دارد، که نه بخش آن در طلب(روزي) حلال است.

مرحوم شیخ رجب علي خیاط - کتاب کیمیای محبت
انتشارات دارالحدیث

اقیانوس با همه بزرگی و توفندگی هایش ،

فرزندِ پدری کوچک ،

بنام قطره است .

.لقمان حکیم گفت:

من سیصد سال با داروهای مختلف، مردم را مداوا کردم؛
و در این مدت طولانی به این نتیجه رسیدم؛
که هیچ دارویی بهتر از “محبت” نیست !
کسی از او پرسید: و اگر این دارو هم اثر نکرد چی؟
لقمان حکیم لبخندی زد و گفت؛
“مقدار دارو را افزایش بده !! “
ِ
جواب سلام را باسلام بده،
- جواب تشکر را با تواضع ،
-جواب کینه را با گذشت ،
-جواب بی مهری را با محبت
-جواب دروغ را با راستی ،
-جواب دشمنی را با دوستی،
-جواب خشم را به صبوری ،
جواب سرد را به گرمی ،
-جواب نامردی را با مردانگی ،
-جواب پشت کار را با تشویق ،
-جواب بی ادب را با سکوت ،
-جواب نگاه مهربان را با لبخند ،
-جواب لبخند را با خنده ،
-جواب دل مرده را با امید ،
-جواب منتظر را با نوید،
جواب گناه را با بخشش ،
هیچ وقت هیچ چیز و هیچ کس را بی جواب نگذار ، مطمئن باش هر جوابی بدهی، یک روزی ، یک جوری ، یک جایی به تو باز گردد..

حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند:

به تحقیق که ماه رمضان فراروی شماست، و آن ماهی مبارک است که خداوند روزه ی آن را بر شما واجب نموده است. در این ماه درهای بهشت گشوده می شود و شیطان را به غل [و زنجیر] می کشند و در آن شب قدر است که برتر از هزار ماه است٬ و محروم آنکه [از فیوضات آن شب] محروم ماند.

تهذیب الاحکام ۴/١۵٢

اراده خداوند از روزه، تنها پرهیز از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه اراده او از واجب نمودن روزه آن است که شخص روزه‌دار، از همه محرمات و امیالی که مانع انجام وظیفه در دل شرایط است، چشم‌پوشی نماید. چنان‌چه امیرالمؤمنین(ع) فرمودند:
لَیْسَ الصَّومُ الْاِمْساکَ عَنِ الْمَأکَلِ و الْمَشْرَبِ الصُّومِ الْاِمساکُ عَنْ کُلِّ ما یَکْرَهُهُ اللهُ سُبحانَه (شرح‏ نهج‏ البلاغه، ج20، ص299)
«روزه، خودداری از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه امساک از تمامی اموری است که نزد خداوند ناپسند است». و در جایی دیگر فرمودند:
صَوْمُ النَّفسِ عَنْ لَذّاتِ الدُّنیا أَنْفَعُ الصّیامِ (غررالحکم، ص 176)
«باز داشتن نفس از لذتها (و دلخواه‌های) دنیوی، سودمندترین روزه‌هاست».
در علت وجوب روزه روایت شده است: هنگامی که آدم(ع)، با ترک ولایت، استعمال حسد نموده و از شجره منهیه، تناول کرد
بَقِیَ فِی بَطْنِهِ ثَلَاثِینَ یَوْماً فَفَرَضَ‏ الله عَلَى ذُرِّیَّتِهِ ثَلَاثِینَ یَوْماً الْجُوعَ وَ الْعَطَشَ (الفقیه، ج 2،ص74)
«آثار آن سی روز در شکمش باقی ماند. از این جهت خداوند سی روز گرسنگی و تشنگی را بر فرزندان آدم واجب گرداند». لذا آدم به گرفتن روزه مکلف گردید تا اراده خداوند از روزه که چشم‌پوشی از امیال نفسانی و نسبت دادن گناه به این امیال است، آشکار شود.

خداوند در آیه 183 سوره بقره می‌فرمایند: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ؛ ای کسانی که ایمان آورده اید، روزه داشتن بر شما مقرر شد، هم‌چنان که بر کسانی که پیش از شما بوده‌اند مقرر شده بود، تا پرهیزگار شوید». جمعى در تفسیر این جمله (لَعَلَّکُم تَتَّقُّون) از آیه شریفه، گفته ‏اند که: به کمک برنامه انسان‌ساز روزه، از گناهان دورى جویید؛ و دسته‏اى دیگر گفته ‏اند: منظور این است که با روزه ‏گرفتن، در صف پرواپیشگان قرار گیرید؛ چرا که روزه، مؤثّرترین برنامه‏اى است که انسان را از گناه و زشتى بازمى‏ دارد، همانگونه که از پیامبر (ص) نقل کرده ‏اند که: امّت من با روزه گرفتن، بر هوا و هوس خویش چیره مى ‏شوند و به سراغ کارهاى ناروا نمى‏ روند.
انسان افزون بر جنبه مادى و جسمى، داراى بُعد معنوى و روحى هم هست و هر کدام در رسیدن به کمال مطلوب خود، برنامه هاى ویژه را نیاز دارند، یکى از برنامه‌ها براى تقویت و رشد بُعد معنوى، تقوا و پرهیزگارى است، یعنی انسان باید هواى نفس خود را مهار کند و موانع رشد را یکى پس از دیگرى بردارد و خود را سرگرم لذت‌ها و شهوات جسمى نکند و همان‌گونه که از آیه فوق استنباط می‌شود، یکی از راه‌های رسیدن به تقوا و پرهیزگاری در جهت نیل به تقرّب الهی همان روزه‌داری است.

١- سورة اسراء آیة 80 :
رَّبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَل لِّی مِن لَّدُنکَ سُلْطَانًا نَّصِیرًا ﴿80﴾
«پروردگارا درون بر، درون بردن نیک و برون بر، برون بردن نیک و برایم از نزد خود دلیلی نصرت‌آور مقرّر بدار».
٢- سورة اسراء آیة 24 :
رَّبِّ ارْحَمْهُمَا کَمَا رَبَّیَانِی صَغِیرًا ﴿24﴾
«پروردگارا والدینم را رحم فرما، چنانکه در کوچکی مرا تربیت کردند».
٣- سورة قصص آیة 16 :
رَبِّ إِنِّی ظَلَمْتُ نَفْسِی فَاغْفِرْ لِی فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ ﴿16﴾
«پروردگارا من به خود ستم نمودم مرا بیامرز».
۴- سورة مؤمنون آیات 29، 94، 97، 98 و 118 :
رَّبِّ أَنزِلْنِی مُنزَلًا مُّبَارَکًا وَأَنتَ خَیْرُ الْمُنزِلِینَ ﴿29﴾
رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِی فِی الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿94﴾
رَّبِّ أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّیَاطِینِ ﴿97﴾
وَأَعُوذُ بِکَ رَبِّ أَن یَحْضُرُونِ ﴿98﴾
رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ ﴿118﴾
«پروردگارا مرا نازل کن به منزل با برکت و تویی بهترین نازل‌کندگان (این آیه را در سفر خواند)، پروردگارا مرا در میان ستمگران قرار مده، پروردگارا به تو پناه می‌برم از وساوس شیاطین و به تو پناه می‌برم، پروردگارا از اینکه نزد من آیند، پروردگارا مرا بیامرز و رحم نما و تویی بهترین رحم‌کنندگان».

امام باقر سلام الله عليه :
مَن دَخَلَ عَلَيهِ شَهرُ رَمَضانَ فَصامَ نَهارَهُ وقامَ وِردا مِن لَيلِهِ وَاجتَنَبَ ما حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ، دَخَلَ الجَنَّةَ بِغَيرِ حِسابٍ؛
هر كس ماه رمضان بر او وارد شود و او روزش را روزه بگيرد و بخشى از شبش را به عبادت و نماز بايستد و از آنچه خداوند بر او حرام كرده، پرهيز كند، بدون حساب وارد بهشت مى شود.
فضائل الأشهر الثلاثة : ص ۱۲۳ ح ۱۳۰ ؛ مراقبات ماه رمضان ص 28

از پيامبرخدا صلي الله عليه و آله: مَنْ قَبَّلَ وَلَدَهُ كَتَبَ اللّه ُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ حَسَنَةً وَمَنْ فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللّه ُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَمَنْ عَلَّمَهُ القُرْءانَ دُعِىَ بِالْأَبَوَيْنِ فَيُكْسَيانِ حُلَّتَيْنِ يَضىءُ مِنْ نُورِهِما وُجُوهُ أَهْلِ الْجَنَّةِ.

از پيامبرخدا صلي الله عليه و آله: هر كس فرزند خود را ببوسد، خداوند بزرگ و بِشكوه براى او كار نيكى مى نويسد. و هر كس فرزند خويش را شادمان كند، خداوند نيز در روز قيامت وى را شادمان مى كند. و هركس به فرزندش قرآن بياموزد، آن فرزند [در روز قيامت] همراه پدر و مادرش فرا خوانده مى شود تا دو جامه بر تن آن دو بپوشند به گونه اى كه چهره هاى بهشتيان از فروغشان بدرخشد.

الكافى، ج 6، ص 49.

از امام صادق (ع) نقل شده است که ایشان فرموده اند: عطسه فراوان، شخص را از چند چیز در امان می دارد: نخستین آن ها جذام، دوم بادهای بدخیمی که در سر و صورت وجود دارد یا به وجود می آید، سوم ایمنی از ریزش آب ریزی از چشم، و چهارم گرفتگی بینی را باز می نماید (مکارم الاخلاق، ج2: 165)،

و همچنین به نقل از خدمتکار امام عسگری (ع) آمده است که: یک شب پس از میلاد صاحب الزمان (عج)، هنگامی که به حضور ایشان رسیدم و نزد امام عطسه ای کردم، ایشان به من فرمودند: خداوند تو را رحمت کند.
از این دعا شادمان شدم. پس به من فرمودند: آیا به تو درباره ی عطسه، مژده ای دهم؟ عرض کردم: بله سرورم.
ایشان فرمودند: همانا آگاه باش که عطسه نمودن به معنای در امان بودن از مرگ، تا سه روز است. (کمال الدین: 430)

علاوه بر این از امام رضا (ع) در باب حکمت عطسه نقل شده است که ایشان فرموده اند: بدان که علت عطسه آن است که خداوند چون به بنده ای نعمتی دهد و آن بنده سپاسگزاری بر آن را فراموش نماید، خداوند بادی بر او چیره می سازد که در تن وی می چرخد و سرانجام از بینی او خارج می گردد و آن شخص، خداوند را بر آن عطسه، سپاس می گوید (با گفتن الحمدالله پس از عطسه) و خداوند متعال این سپاس گفتن را سپاس آن نعمت قرار می دهد.

(الفقه المنسوب للامام الرضا: 391؛ دانشنامه احادیث پزشکی، ج1: 337، 339)

پيرمرد هر بار كه مي خواست اجرت پسرك واكسي كر و لال را بدهد، جمله اي را براي خنداندن او بر روي اسكناس مي نوشت. اين بار هم همين كار را كرد.
پسرك با اشتياق پول را گرفت و جمله اي را كه پيرمرد نوشته بود، خواند. روي اسكناس نوشته شده بود: وقتي خيلي پولدار شدي به پشت اين اسكناس نگاه كن. پسر با تعجب و كنجكاوي اسكناس را برگرداند تا به پشت آن نگاه كند. پشت اسكناس نوشته شده بود: كلك، تو كه هنوز پولدار نشدي!
پسرك خنديد با صداي بلند؛ هرچند صداي خنده خود را نمي شنيد..